Jak uczy się nasz mózg?

Więc, jak odbywa uczenie się?

Poprzez sieć neuronów, informacje sensoryczne (to co widzisz, słyszysz itp.)  są przekazywane przez synapsy  wzdłuż ścieżki nerwowej i tymczasowo przechowywane w pamięci krótkotrwałej która jest niestabilnym regionem mózgu działającym jak centrum odbiorcze dla potoku informacji sensorycznych, z którymi spotykamy się w naszym codziennym życiu. Po przetworzeniu w pamięci krótkotrwałej, ścieżki nerwowe naszego mózgu przenoszą te wspomnienia do rdzenia strukturalnego, gdzie są one porównywane z istniejącymi wspomnieniami i przechowywane w naszej pamięci długotrwałej, ogromnym repozytorium wszystkiego, czego kiedykolwiek doświadczyliśmy w naszym życiu. Ten proces zachodzi w mgnieniu oka, ale nie zawsze jest doskonały. W rzeczywistości, gdy informacje przemieszczają się przez miliardy neuronów, które przekazują sygnały do następnego neuronu przez synapsę, pewien stopień degradacji jest powszechny. Dlatego wiele naszych wspomnień jest niekompletnych lub zawiera fałszywe fragmenty, które wymyślamy, aby wypełnić luki w rzeczywistej pamięci.

Neuronaukowcy od dawna wierzą, że uczenie się i tworzenie pamięci są wynikiem wzmacniania i osłabiania połączeń między komórkami mózgowymi. Niedawno badacze z Centrum Neurobiologii Uczenia się i Pamięci na Uniwersytecie Kalifornijskim w Irvine właśnie to udowodnili. W eksperymentach na myszach byli w stanie wyizolować i obserwować działania mózgu podczas uczenia się nowego zadania. Badacze odkryli, że gdy dwa neurony często wchodzą ze sobą w interakcję, tworzą więź, która pozwala im przekazywać sygnały łatwiej i dokładniej. Prowadzi to do bardziej kompletnych wspomnień i łatwiejszego przypominania. Odwrotnie, gdy dwa neurony rzadko wchodzą ze sobą w interakcję, transmisja często była niekompletna, prowadząc do błędnej pamięci lub braku pamięci w ogóle. Jako przykład tego, rozważ swoją codzienną podróż do pracy. Nie musisz naprawdę świadomie myśleć o tym, jak dojechać do pracy, ponieważ jest to podróż, którą odbyłeś tak wiele razy, że pamięć o tym, jak nawigować, jest zakorzeniona. Neurony kontrolujące tę pamięć komunikowały się tak często, że utworzyły ścisłe więzi, jak grupa starych przyjaciół. A teraz porównaj swoją codzienną podróż do pracy z doświadczeniem jazdy do miejsca, którego nigdy wcześniej nie odwiedzałeś. Aby odbyć tę podróż, twój mózg musi pracować znacznie ciężej. Musisz zdobyć wskazówki, zapisać je lub wydrukować, a następnie zwracać szczególną uwagę na znaki drogowe po drodze. W tym przypadku neurony zaangażowane w nawigację do tego nowego miejsca wcześniej nie dzieliły często synaps, więc komunikują się niekompletnie lub nieefektywnie. Wymaga to tworzenia nowych połączeń w mózgu, co skutkuje większym świadomym wysiłkiem i uwagą z naszej strony.